All posts tagged with esej

Bycie spadochroniarzem to nie byle co 

Georges Perec należy do tych autorów, dla których pisanie jest sprawą życia i śmierci. Możliwe nawet, że jest on wśród nich największym radykałem. Wydany niedawno po polsku zbiór esejów Pereca pod zbiorczym tytułem „Urodziłem się” pozwala podejrzeć, w jaki sposób kształtuje się jego totalny projekt pisarski

– o książce Georges’a Pereca „Urodziłem się. Eseje” (tłumaczenie zbiorowe: Jan Gondowicz, Ewelina Kuniec, Monika Ławniczak, Michał Paweł Markowski, Anna Olczyk, Jacek Olczyk, Tadeusz Pióro, Agata Rębkowska, Ewa Wieleżyńska, Adam Zdrodowski, red. Jacek Olczyk, Lokator, 2012).

Pokochać postmodernistę 

„Koniec teorii” Terry’ego Eagletona budzi wątpliwości. Z jednej strony to błyskotliwa analiza osiągnięć i niedostatków teorii kulturowej ostatniego półwiecza, ale z drugiej – objaw znużenia dotychczasowym paradygmatem krytycznym i chęci powrotu do starych, sprawdzonych kategorii. Objaw obserwowany u rosnącej liczby radykalnych teoretyków, którzy tuż przed emeryturą wycofują się ze swoich najlepszych pomysłów

– o „Końcu teorii” Terry’ego Eagletona (przeł. Bartosz Kuźniarz, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2012).

Pojedynek bez emocji 

Pomysł jest intrygujący. Dziesięcioro lewicowo-liberalnych intelektualistów, ze Slavojem Žižkiem i Chantal Mouffe na czele, ma się zmierzyć z „koronnym jurystą” III Rzeszy, twórcą teologii politycznej – Carlem Schmittem. Można się spodziewać jeśli nie rozlewu krwi, to przynajmniej polemik w podgrzanej atmosferze. Nic z tego. Okazuje się, że od lewicy do prawicy wcale nie taka daleka droga –

– o książce „Carl Schmitt. Wyzwanie polityczności” (red. Chantal Mouffe, Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2011)

Niebezpieczne lektury 

Zebranie w jednym tomie tekstów poświęconych autorowi „Zamku” i pisanych na przestrzeni całego XX wieku pozwala dostrzec skomplikowane zależności, w jakie wchodzą one ze sobą, bądź to rozwijając, bądź krytykując poprzednie ustalenia. „Nienasycenie”, oprócz tego, że daje wgląd w kręte drogi recepcji tekstów Kafki, stanowi też przekrój myśli filozoficznej ubiegłego stulecia. Znajdują się tu teksty Waltera Benjamina, Theodora Adorno, Wolfganga Hamachera, Maurice’a Blanchota, Gillesa Deleuze’a i Féliksa Guattariego, Jacques’a Derridy, Harolda Blooma i Giorgio Agambena. Lektura antologii jest doskonałą okazją do prześledzenia różnych stylów pisania filozoficznego, ich wzajemnych zależności, wpływów i zaprzeczeń.

– o antologii „Nienasycenie. Filozofowie o Kafce” (red. Łukasz Musiał i Arkadiusz Żychlińśki, Ha!art 2011).

Zapisać chwilę 

„Książka twarzy” Marka Bieńczyka jest wydarzeniem. Nie tylko dlatego, że autor „Melancholii” przyzwyczaił nas do prozy najwyższych lotów, a od wydania „Przezroczystości” minęły już cztery – długie – lata („Nowe kroniki wina” to jednak inny ciężar gatunkowy). Książka Bieńczyka jest wydarzeniem, bo na przeszło czterystu stronach dzieją się rzeczy nieoczekiwane. Zawarte w niej  eseje nie są zgrabnym literacko wykładem poglądów autora. One pracują. Trzeszczą w szwach

– o „Książce twarzy” Marka Bieńczyka (Świat Książki 2011).

View all of the posts in the archive, browse the tags, or subscribe to the feed for All Posts. You can also subscribe to a feed of just the posts tagged with esej.